ابتدا با تكنولوژيهاي شبكه تلفن همراه و همچنين نسلهاي تلفن همراه آشنا شويد:

*FDMA:درايـن تكـنـولوژي براي هر تلفن همراه يك فركانس مجزا تعلق ميگيرد.
* TDMA : اين تكنولوژي ديجـيـتـالـي تماس هـاي تـلـفـني را در قــالب بـــسته هايي از داده بر طبق زمان تقسيم بندي ميكند.
* CDMA: اين تكنولوژي ما را قادر ميسازد حجم بالايي از داده و صوت را توسط يك فركانس يكسان همزمان مخابره كنيم. نسلهاي تلفن همراه
*1G: نسل اول كه تلفنهاي همراه آنالوگ را تشكيل ميدادند.
*2G: نسل دوم تلفنهاي همراهي كه از سيستم ديجيتالي بهره ميگيرند.
*3G: نسل سوم تلفنهاي همراه كه انتقال داده ها در آن باسرعت بالا (تا 2 مگابايت در ثانيه) صورت ميگيرد.
*4G:نسل چهارم تلفنهاي همراه كه در آن انتقال داده ها با سرعت 20 مگابايت در ثانيه امكان پذير بوده و براي مشاهده برنامه هاي تلويزيوني مناسب ميباشد. پيش بيني ميگردد كه اين نسل از تلفن همراه از سال آينده و يا حداكثر تا سال 2010 ميلادي به بازار عرضه گردد. DUAL BAND (باند دوگانه) چيست؟ به قابليت تلفن همراه در تغيير فركانسهاي ارتباطي اطلاق ميگردد. به اين معني كه قادر است از فركانسهاي ديجيتالي 800MHZ و هم 1900MHZ براي ارسال و دريافت تماس استفاده كند. TRI BAND (باند سه گانه) چيست؟ تلفن همراهي كه قادر است هر فركانس ديجيتالي را پشتيباني كند. DUAL MODE (حالت دوگانه) چيست؟ به تلفنهاي همراهي كه قادر ميباشند هم از سيستم ديجيتال و هم سيستم آنالوگ استفاده كنند اطلاق ميگردد.
* CARRIER: به كمپاني تامين كننده سرويسهاي ارتباطات راه دور بي سيم كرير ميگويند. يا همان اپراتورتلفن همراه.
*NETWORK: شبكه فرستنده امواج مخابراتي تلفن همراه.
* SERVICE PLAN (نوع خدمات): نوع سرويسي كه مخابرات به كاربران تلفن همراه ارائه ميدهد مانند: عدم نمايش شماره تلفن، ارسال پيام كوتاه، ويدئو كنفرانس و غيره.
*SERVICE AREA=COVERAGE: محدوده هاي جغرافيايي تحت پوشش اپراتور تلفن همراه.
* GSM (سيستم جهاني ارتباطات تلفن همراه): استاندارد جهاني ارتباطات ديجيتالي تلفن همراه كه در 60 كشور جهان مورد استفاده قرار ميگيرد. چهار فركانس متداول در اين استاندارد عبارتند از:850mhz-900mhz-1800mhz-1900mhz.
* UMTS: سر نام كلمات’سيستم جهاني ارتباطات راه دور تلفن همراه’ ميباشد. اين اصطلاح مترادف نسل سوم تلفنهاي همراه ميباشد.
* GPRS (سرويس بسته هاي امواج راديويي): اين تكنولوژي امكان انتقال حجم و سرعت بالاي داده را فراهم ميآورد.
* SIM (ماژول شناسايي مشترك): (سيم كارت) كارت پلاستيكي كوچك و قابل حمل كه اطلاعات مربوط به شماره تلفن مشترك،اطلاعات كاربر،دفترچه تلفن كاربر و.. را در خود ذخيره ميكند.

كدهاي تلفن همراه

* SECURITY CODE (كد ايمني): يك كد 5 رقمي كه از استفاده غير مجاز تلفن جلوگيري به عمل مي آورد.
* PIN (كد شناسايي شخصي): يك كد چند رقمي ميباشد كه از سيم كارت شما در مقابل استفاده غير مجاز محافظت ميكند.
* PUK (كد سد شكن شخصي): يك كد معمولا 8 رقمي ميباشد كه براي تغيير كد سد كننده PIN مورد نياز ميباشد.
* GLOBAL ROAMING (رومينگ): قابليت برقراري و دريافت تماس تلفني و يا ارسال و دريافت SMS با همان سيم كارت عادي خودتان در خارج از كشور.
* ERI: آيكوني است روي صفحه نمايش تلفن همراه كه فعال و يا غير فعال بودن حالت رومينگ را نشان ميدهد.
* SATELITE PHONE (تلفن ماهواره اي): سيم كارتي است كه تلفنهاي همراه را توسط شبكه هاي ماهواره اي به يكديگر مرتبط ميسازد.
* PRE-PAID CARD (سيم كارت اعتباري): سيم كارتي است كه از آن به ميزان زمان (دقيقه )از پيش تعيين شده اي ميتوانيد بهره برداري كنيد. انواع باطري قابل شارژ تلفن همراه
* NICD (نيكل-كادميوم): مدل قديمي باطريهاي قابل شارژ ميباشند. در صورتي كه پيش از خالي شدن كامل اقدام به شارژ مجدد آنها كنيم آسيب ميبينند.
* NIMH (نيكل-فلز هيدروژن دار): ظرفيت آن از نوع قبلي بالا تر ميباشد.
* LI-ON (يون ليتيوم): اين نوع باطري از انواع مذكور كم حجم تر، سبك تر و گرانقيمت تر ميباشد. عمر آن نيز طولانيتر بوده و از لحاظ زيست محيطي نيز آلايندگي كمتري دارد.

1- چرا میگن طرف مثل بچه خوابش برده در حالیکه بچه ها هر دو ساعت یک بار از خواب بیدار می شن و گریه می کنن؟

 2- چرا وقتی باطری کنترل تلویزیون تموم می شه دکمه های اونو محکمتر فشار میدیم؟

3- چرا اگر به کسی بگید که در فضا 4 میلیارد ستاره وجود داره باورش میشه ولی اگر بهش بگید رنگ دیوار خیسه خودش با دست امتحان می کنه تا مطمئن بشه؟

4- چرا برای انجام مجازات اعدام با تزریق آمپول سمی، از سرنگ استریل استفاده می کنن؟

5- چرا تارزان ریش و سیبیل نداره؟

 6- چرا خلبان های کامیکازه از کلاه ایمنی استفاده می کردن؟

7- اگر این حرف درست باشه که ما به دنیا می آییم که به دیگران کمک کنیم پس دیگران برای چی به دنیا میان؟

8- آیا میشه زیر آب گریه کرد؟

 9- چطور ممکنه که انسان اول به فضا سفر کرد و بعدا به فکرش رسید که زیر چمدون چرخ بذاره؟

 10 - چرا مردم وقتی می خوان بپرسن ساعت چنده به مچ دستشون اشاره می کنن ولی وقتی می خوان بپرسن دستشویی کجاست به پشتشون اشاره نمی کنن؟

11- چرا گوفی روی دو پا راه میره ولی پلوتو روی چهار دست و پا، مگه هردوشون سگ نیستن؟

12- اگر روغن ذرت از ذرت تهیه میشه و روغن سبزیجات از سبزیجات، پس روغن بچه از چی تهیه می شه؟

13 - تا حالا توجه کردید که اگر در صورت سگ ها فوت کنید دیوونه می شن ولی اگر با ماشین بیرون برن دوست دارن سرشونو از پنجره بیارن بیرون؟

تا خدا فاصله اي نيست ، بيا ،

با هم از پيچ و خم سبز گياه ، تا ته پنجره بالا برويم

و ببينيم خدا،

پشت اين پنجره ها

لحظه اي كاشته است ؟!

تا خدا فاصله اي نيست ، بيا، با هم از غربت اين ناداني

سوي انديشه ادراك افقمثل يك مرغ غريب

لحظه اي ، پر بزنيم ...

كاش ، مي شد همه سطح پر از روزن دل

بستر سبز علف هاي مهاجر مي شد

يا همان فهم عجيب گل سرخ

يا همين پنجره گرد غروب

تا مرا با تو از اين سادگي مبهم ترس

ببرد تا خود آرامش احساس پر از فهم وصال !

تا خدا ، فاصله اي بود اگر

من چه ميدانستم كه اقاقي زيباست؟!

يا گل سرخ ، پر از سر خداست؟!

يا اگر بود كه من ، لاي اوراق پر از سجده برگ ، رمز تسبيح ! نمي نوشيدم!

و از آن رويش مرطوب شعور من و تو !

در دل گرم و پر از شور اميد

خطي از عشق نمي فهميدم !

من ،

به پرواز خدا در دل من ، در دل تو

مثل هر صبح پر از آيه و نور ، بارها ! معتقدم ،

و قسم مي خورم اين بار ، به هر آيه نور

تا خدا ،

فاصله اي نيست ، بيا

دو ماشین با هم تصادف بدی می کنند، بطوریکه هردو ماشین بشدت آسیب میبینند .ولی راننده ها بطرز معجزه آسایی جان سالم بدر می برند.

وقتی که هر دو از ماشین هایشان که حالا تبدیل به آهن فراضه شده بیرون می آیند ، خانم راننده میگوید: چه جالب شما مرد هستید،ببینید چه بروز ماشین هایمان آمده ! همه چیز داغان شده ولی ما کاملا" سالم هستیم .

این باید نشانه ای از طرف خداوند باشد که ما اینچنین با هم ملاقات کنیم و شاید بتوانیم زندگی مشترکی را با صلح و صفا آغاز کنیم !

مرد با هیجان پاسخ داد:بله ، کاملا" با شما موافقم این باید نشانه ای از طرف خدا باشد !

سپس زن ادامه داد و گفت : ببینید یک معجزه دیگر. ماشین من کاملا" داغان شده ولی این شیشه مشروب سالم مانده است .مطمئنا" خدا خواسته که این شیشه مشروب سالم بماند تا ما این تصادف و آشنایی خوش یمن را جشن بگیریم.

بعد زن بطری را به مرد داد .

مرد سرش را به علامت تصدیق تکان داد و در بطری را باز کرد و نصف شیشه مشروب را نوشید.

بعد بطری را به زن بر گرداند .زن بلافاصله بطری را به مرد برگرداند.

مرد گفت: مگر شما نمی نوشید؟!

زن در جواب گفت: نه . فکر می کنم باید منتظر پلیس باشم .

يکي از مديران آمريکايي که مدتي براي يک دوره آموزشي به ژاپن رفته بود  ، تعريف کرده است که روزي از خياباني که چند ماشين  در دو طرف آن پارک شده بود مي گذشتم رفتار جوانکي نظرم را جلب کرد . او با جديت وحرارتي خاص مشغول تميز کردن يک ماشين بود  ، بي اختيار ايستادم . مشاهده فردي که اين چنين در حفظ و تميزي ماشين خود مي کوشد مرا مجذوب کرده بود . مرد جوان پس از تميز کردن ماشين و تنظيم آيينه هاي بغل ، راهش را گرفت و رفت ، چند متر آن طرفتر در ايستگاه اتوبوس منتظر ايستاد . رفتار وي گيجم کرد . به او نزديک شدم و پرسيدم مگر آن ماشيني را که تميز کرديد متعلق به شما نبود ؟ نگاهي به من انداخت و با لبخندي گفت : من کارگر کارخانه اي هستم که آن ماشين از توليدات آن است . دلم نمي خواهد اتومبيلي را که ما ساخته ايم کثيف و نامرتب جلوه کند .

  يک کارگر ژاپني در پاسخ " چه انگيزه اي باعث شده است که وي سالانه حدود هفتاد پيشنهاد فني به کارخانه بدهد ؟ " جواب داد : اين کار به من اين احساس را مي دهد که شخص مفيدي هستم ، نه موجودي که جز انجام يک سلسله کارهاي عادي روزمره فايده ديگري ندارد.

مسئولين با کارگرها خوب وصميمي بودند وکارگرها هم از آنها اطاعت مي کردند . مسئولين در آنجا به همه افراد توجه مي كردند . در آنجا مسئولين رفتارشان به گونه اي بود كه كارگر به كارش علاقمند مي شد ، به نحوي كه اگر يك روز سر كارش نمي آمد دلش براي همکاران ، محل کار وحتي دستگاهي كه با آن كار مي كرد تنگ مي شد . مسئول ، وقتي مي خواست كاري را به كسي بسپارد ، نخست ساعتي آن كار را با وي انجام ميداد وقتي مطمئن مي شد وي آن كار را ياد گرفته است مي پرسيد: بروم ؟وسپس مي رفت .آنها هيچوقت نمي گغتند بيا اين كار را انجام بده ، مي گفتند ممكن است به ما كمك كنيد ؟ يا مي گفتند بياييد اين كار را با هم انجام دهيم .مديران سعي مي کردند الگوي رفتاري کارکنان باشند . مثلا مدير وقتي مي ديد قسمتي از كارخانه كثيف است يك حوله سفيد به پيشاني مي بست و آنجا را جارو مي كرد . در آنجا حتي اعضاي خانواده صاحب كارخانه هم دوشادوش كاركنان كار مي كردند . هيچكس از صاحب كارش نميترسيد . همه سعي مي كردند كار خوب ارائه دهند و از اين مي ترسيدند كه كارشان خراب شود وديگران فكر كنند كه فلاني كارش بد است .اگر كاري خراب مي شد مدير داد و فرياد راه نمي انداخت و كارگر را جلوي ديگران خوار نمي كرد ، بلكه براي او به آرامي شرح مي داد كه بهتر نيست كار را به اين طريق انجام مي دادي ؟ اگر در ماه كسي غيبت نمي كرد وكارش را خوب انجام مي داد مبلغ قابل توجهي به او پاداش مي دادند . اين باعث مي شد كارگر تشويق شود و مرتب و منظم سرکارش حاضر شود .

 زماني براي صحبت كردن وارتباط با كارگر در نظر گرفته مي شد . سرپرست لحظاتي را در حين كاركردن به بهانه آموزش دادن با كارگر حرف مي زد تا روحياتش را بهتر بشناسد . كارگر وقتي مشكلي داشت با سرپرست خود صحبت مي كرد تا مشكلات براي حل به بالاتر انعكاس پيدا كند . وقتي به اضافه كاري نياز بود مستقيم به كسي نمي گفتند اضافه كار بمانيد بلكه صبح در حين صحبت به يك نفر مي گفتند امروز كار زياد است و افراد ديگر به خود اجازه نمي دادند محيط را ترك كنند ، مي ماندند تا كار را به اتمام برسانند . صاحب كارخانه هيچوقت لفظ كارگرهايم ، يا كارخانه ام را به كار نمي برد . . آنجا از يك كارگر معمولي تا صاحب كارخانه همه لفظ كارخانه امان را به كار مي بردند . وقتي سودي وارد كارخانه مي شد اين سود نسبت به ميزان حقوق بين همه توزيع مي شد. در آنجا كارگران معتقدند اگر خوب كار كنند سود كارخانه بيشتر مي شود اگر سود بيشتر شود شركتشان گسترش مي يابد شركت كه گسترش يابد اعتبارشان در كشور بالا مي رود . لذا همه دست به دست هم تلاش مي کنند . دنياي آنها دنياي همدلي وهمكاري است . آنها تعطيلاتي دارند به اسم گلدن و يک که تقريبا هر چهار ماه در کل ژاپن، چند روز کارخانجات تعطيل است . مسئولين کارخانه يک شب قبل از تعطيلي ، همه کارگران را جمع مي کنند ومي روند بيرون، جشن کوچکي مي گيرند و وقتي مي خواهند حقوق کارگران را بدهند از آنها قدر داني مي کنند و اين حسن نيت باعث مي شود که حتي خارجي ها هم براي آنها خوب کارکنند .

با آنکه در شرکت هاي توليدي ژاپن ، قسمتي وجود دارد به نام کنسا (کنترل کيفي ) ،که اين قسمت نبض هر کارخانه است ، هر فردي سعي مي کند کنترل کننده کار فرد قيلي باشد لذا همه سعي مي کنند قطعه خوب و بي نقص ارائه دهند .کارگري که قطعه اي را توليد مي کند به چشم يک خريدار به آن نگاه مي کند .اگر کاري خراب شود کسي از صاحب کارش نمي ترسد بلکه چون مي داند نفر بعدي که براي مرحله بعدي کار را تحويل مي گيرد مجددا کنترل مي کند و اگر کار ايراد داشته باشد آن را عودت مي دهد، سعي مي کند کار را به بهترين شکل انجام دهد . در واقع در خط توليد ، هر بخش نسبت به بخش ديگر مثل مشتري است .

براي حفظ روحيه کارکنان محل کار معمولا در اماکن آفتابگير ومشرف به مناظر طبيعي احداث مي شود و ناهار خوري را هم در قسمت فوقاني وداراي چشم انداز بنا مي کنند .

در آنجا از کارکنان مي پرسند به نظر شما امروز کار را چگونه انجام دهيم تا در کار پيشرفت داشته باشيم . مسئولين در آنجا ادعا نمي کنند که همه کارها را فقط خودشان بلدند تا کارگرها بتوانند به راحتي نظر بدهند . اگر کسي پيشنهادي براي تسهيل در کار و افزايش بهره وري ارائه دهد با او آنقدر خوب برخورد مي شود که شخص مرتبا به دنبال ارئه نظر در جهت ارتقاي کارش است و اگر کسي پيشنهادي بدهد که عملي باشد با دادن جايزه از او تقدير مي شود .

اگر کارگري در حين کار متوجه شود قطعه اي اندازه  يک دهم ميکرون ايراد دارد ، سريع به صاحب کار اطلاع مي دهد . صاحب کار ، به مدير شرکت تامين کننده قطعه اطلاع مي دهد . آن مدير حتي اگر با کارخانه  فاصله زيادي داشته باشد خودش را در همان روز به کارخانه مي رساند تا عذر خواهي وجبران کند .

 منشي مي پره جلو و ميگه: «اول من ، اول من!... من مي خوام که توي باهاماس باشم ، سوار يه قايق بادباني شيک باشم و هيچ نگراني و غمي از دنيا نداشته باشم»... پوووف! منشي ناپديد ميشه...

بعد مسوول فروش مي پره جلو و ميگه: «حالا من ، حالا من!... من مي خوام توي هاوايي کنار ساحل لم بدم ، يه ماساژور شخصي و يه منبع بي انتهاي آبجو داشته باشم و تمام عمرم حال کنم»... پوووف! مسوول فروش هم ناپديد ميشه... بعد جن به مدير ميگه: حالا نوبت توئه...

 مدير ميگه: «من مي خوام که اون دو تا هر دوشون بعد از ناهار توي شرکت باشن»!

نتيجه اخلاقي: اينکه هميشه اجازه بده که رئيست اول صحبت کنه!

يك شب در فرودگاه زني منتظر پرواز بود و هنوز چندين ساعت به پروازش مانده بود.زن براي اين كه يك جوري اين وقت را پر كند به كتاب فروشي فرودگاه رفت و كتابي گرفت . سپس پاكتي كلوچه خريد و در گوشه اي از فرودگاه نشست.زن غرق مطالعه بود كه ناگاه متوجه مردي شد كه كنار او نشسته بود بدون هيچ شرم و حيايي يكي دوتا از كلوچه هاي او را برداشت و شروع به خوردن كرد. زن براي اين كه مشكل و ناراحتي پيش نيايد چيزي نگفت و اصلا به روي خود نياورد و هم چنان كه به مطالعه ي كتاب ادامه مي داد هر از چند گاهي كلوچه اي را هم برمي داشت و مي خورد.در همين حين زن به ساعتش نگاهي كرد و متوجه شد كه دزد بي چشم و رو تقريبا پاكتش را خالي كرده است. هر چه مي گذشت زن خشمگين تر مي شد و با خود انديشيد كه اگر من آدم خوبي نبودم بي هيچ شك و ترديدي چشمش را كبود مي كردم.با هر كلوچه اي كه زن از توي پاكتش برمي داشت مرد نيز كلوچه اي بر مي داشت. وقتي كه فقط يك كلوچه در پاكت با قي مانده بود زن ماند كه چه كند كه ناگهان متوجه شد مرد در حالي كه لبخندي بر چهره اش نقش بسته بود آخرين كلوچه را از پاكت برداشت و در حالي كه نصف كلوچه را به طرف زن دراز مي كرد نصف ديگر را در دهانش گذاشت و خورد. زن با عصبانيت نصف كلوچه را از دست مرد قاپيد و پيش خود گفت : اوه اين مرد نه تنها ديوانه است بلكه بسيار بي ادب است . عجب آدمي!!! حتي يك تشكر خشك و خالي هم نكرد . اين زن در طول عمرش به خاطر نداشت كه چنين آزرده خاطر شده باشد. به همين دليل وقتي پرواز او را اعلام كردند از ته دل نفس راحتي كشيد.وسايلش را جمع كرد و بدون اين كه حتي نيم نگاهي به دزد نمك نشناس بيفكند راه خود را گرفت و رفت. زن سوار هواپيما شد و در صندلي اش جاي گرفت و سپس به دنبال كتابش گشت تا چند صفحه ي باقي مانده را نيز به اتمام برساند. دستش را كه توي كيفش برد متوجه شد در كيفش چيز ديگري هم غير از كتاب هست. آن را بيرون آورد . چيزي كه در جلوي چشمش ديد پاكت كلوچه ي سربسته اي بود كه چند ساعت پيش خريده بود.

میخواهیم رویای زیبایی را با هم شریک شویم :

دریکروز آفتابی وگرم وزیبا،صدای پرندگان،صدای باد و صدای رودخانه کوچک .

در کنار رودخانه پیرمردی به مراقبه نشسته است، نور زیبای رنگینی از سرش ساطع است . چشمانی پر از عشق ولبخندی گشاده دارد. چگونه می تواند نور های به این زیبایی بتاباند؟ از او می خواهید آنچه را می داند به شما بیاموزد.او می گوید سالها پیش همین سؤال را از استاد خویش کرده است  وآغاز به گفتن ماجرای خویش میکند:

 « استاد من سینه اش را گشود و قلبش را بیرون آورد وشعله ای زیبا از قلب خویش برگرفت. سپس سینه مرا گشود، قلبم را گشود و شعله کوچک را درون آن نهاد و بمحض اینکه قلبم درون سینه ام قرار گرفت عشقی شدید احساس کردم،چون شعله ای که در قلبم گذاشته بود عشق خودش بود.

 این شعله در قلب من رشد کرد و تبدیل به آتش بسیار بزرگی شد ـ آتشی که نمی سوزاند بلکه ناخالصی ها را از بین می برد. واین آ تش همه سلول هایم را لمس کرد وهمه سلول های بدنم به من عشق ورزیدند.من باجسم خود یکی شدم، اما عشق من باز هم رشد کرد. این آتش تمام عواطف ذهن مرا لمس کرد و همه عواطف تبدیل به عشقی شدید ونیرومند شدند و من به خودم عشق ورزیدم، کاملاًو بی هیچ قید وشرطی.

  اما آتش همچنان می سوخت ومن نیاز داشتم آن را با دیگری شریک شوم. ذره ای از عشقم را در هر درخت در هر گل در هر سبزه ودر خاک گذاشتم وآنها به من عشق ورزیدند وما باهم یکی شدیم ! وعشق من باز هم بیشتر وبیشتر رشد کرد تا جایی که همه حیوانات زمین را دوست داشتم،آنان به عشق من پاسخ دادند و ما باهم یکی شدیم.

اما عشق من هنوز رشد می کرد...

  من ذره ای از عشق خویش رادر هر بلوری، در هر سنگی،در هر غباری،در هر فلزی گذاشتم،وآنان در پاسخ به من عشق ورزیدند و   من با زمین یکی شدم!

  آنگاه تصمیم گرفتم عشقم رادرآب بگذارم،دراقیانوس ها،رودخانه ها، درباران،دربرف.وآنان به من عشق ورزیدند وبا آنان یکی شدم! وعشق من همچنان بیشتر وبیشتر می شد.... اراده کردم تا عشق خویش را به هوا بدهم وبه باد . با زمین با باد وبا طبیعت به وحدت نیرومندی رسیدم وعشق من هنوزرشد می کرد.

  سرم را بسوی آسمان چرخاندم و ذره ای از عشقم رادر هر ستاره در ماه ودر خورشید نهادم وآنان به من عشق ورزیدند ومن باماه وخورشید وستارگان یکی شدم وعشق من همچنان رشد می کرد...ذره ای از عشق خویش را  به هر یک از آدمیان دادم وبا همه بشریت یکی شدم!

هر جا که می روم،با هر که روبرو می شوم خودم را در چشمانش می بینم زیرا من بخشی از همه چیز هستم زیرا که دوست می دارم....»

  آنگاه مرد پیر سینه اش را می گشاید و شعله ای زیبا از قلبش رادرون قلب شما می گذارد .این عشق درون شما رشد می کند و حالا شما با باد، آب، ستارگان و باهمه طبیعت یکی هستید! گرما ونوری را که ازشعله درون قلبتان می تراود احساس می کنید شما با عشق می درخشید ودعا می کنید :

  شکر آفریدگار جهان برای موهبت زندگی که به من دادی! شکر برای هر آنچه حقیقتاً نیازمندش بودم و به من دادی! شکر برای اینکه با همه عشقت با روح پاک وبیکرانت با نور گرم ودرخشانت در درون من زندگی می کنی!

 شکر برای اینکه از کلام من چشمان من و قلب من استفاده می کنی تا عشقت را به هر جا که می روم با دیگران تقسیم کنم. من تو را همانگونه که هستی دوست می دارم  و چون آفریده تو هستم خودم را همانگونه که هستم دوست می دارم!

مرا یاری ده تا عشق وآرامش را در قلب خویش حفظ کنم و از این عشق راه نوی زندگی را بسازم تا بتوانم باقی زندگی را در عشق به سر برم!.....

خود را به باد می سپارم

به باد بی سامان ،

               سوزد مرا

                   سازد مرا

                       در آتش اندازد مرا..............

چرا نمی توانی بی نياز از آدمها و دوستی هاشان!

                    راه سوی آن يگانه پيش گيري؟؟؟؟؟

زنجير ها رهايت نمی کنند!

و دوست داشتن نه بال پريدنت می شود و نه پای رفتن!!!!!...............

که آنجا که دوست داشتن آغاز می شود آرام آرام زنجير ها از راه ميرسند

و هميشه درست زمانی که لحظه پريدن است و اوج گرفتن.......

اسير می شوی!

اگر می خواهی نگهم داری

دوست من!

از دستم می دهی.

اگر می خواهی همراهيم کنی

دوست من!

تا انسان آزادی باشم ،

ميان ما

همبستگی از آن گونه می رويد

که زندگی ما دو تن را

غرق در شکوفه می کند.

مهربان من!

بياموزم که چگونه اين لحظات دشوار را تاب آورم!؟

بياموزم که چگونه تمامی رشته ها وبند های وابستگی را پاره کنم!؟

بياموزم که چگونه چون تو باشم؟؟ بی نياز و..................................

معبود من!

می خواهم هميشه با تو باشم ،بی دمی غفلت! 

و هرلحظه حضورت را در کنارم و امنيت آغوشت را در دستانم.....

محبوب من!

دستم  را تو بگير ! و به مرز شکوفايی و رويش ببر.......

                                                        تا يکی شدن با تو........

يک کارگر ژاپنی در پاسخ " چه انگيزه ای باعث شده است که وی سالانه حدود هفتاد پيشنهاد فنی به کارخانه بدهد ؟ " جواب داد : اين کار به من اين احساس را می دهد که شخص مفيدی هستم ، نه موجودی که جز انجام يک سلسله کارهای عادی روزمره فايده ديگری ندارد.

مسئولین با کارگرها خوب وصمیمی بودند وکارگرها هم از آنها اطاعت می کردند . مسئولین در آنجا به همه افراد توجه مي كردند . در آنجا مسئولین رفتارشان به گونه اي بود كه كارگر به كارش علاقمند مي شد ، به نحوي كه اگر يك روز سر كارش نمی آمد دلش براي همکاران ، محل کار وحتی دستگاهي كه با آن كار مي كرد تنگ مي شد . مسئول ، وقتي مي خواست كاري را به كسي بسپارد ، نخست ساعتي آن كار را با وي انجام ميداد وقتي مطمئن مي شد وي آن كار را ياد گرفته است مي پرسيد: بروم ؟وسپس مي رفت .آنها هيچوقت نمي گغتند بيا اين كار را انجام بده ، مي گفتند ممكن است به ما كمك كنيد ؟ يا مي گفتند بياييد اين كار را با هم انجام دهيم .مديران سعی می کردند الگوی رفتاری کارکنان باشند . مثلا مدير وقتي مي ديد قسمتي از كارخانه كثيف است يك حوله سفيد به پيشاني مي بست و آنجا را جارو مي كرد . در آنجا حتي اعضاي خانواده صاحب كارخانه هم دوشادوش كاركنان كار مي كردند . هيچكس از صاحب كارش نميترسيد . همه سعي مي كردند كار خوب ارائه دهند و از اين مي ترسيدند كه كارشان خراب شود وديگران فكر كنند كه فلاني كارش بد است .اگر كاري خراب مي شد مدیر داد و فرياد راه نمي انداخت و كارگر را جلوي ديگران خوار نمي كرد ، بلكه براي او به آرامي شرح مي داد كه بهتر نيست كار را به اين طريق انجام مي دادي ؟ اگر در ماه كسي غيبت نمي كرد وكارش را خوب انجام مي داد مبلغ قابل توجهي به او پاداش مي دادند . اين باعث مي شد كارگر تشويق شود و مرتب و منظم سرکارش حاضر شود .

زماني براي صحبت كردن وارتباط با كارگر در نظر گرفته مي شد . سرپرست لحظاتي را در حين كاركردن به بهانه آموزش دادن با كارگر حرف مي زد تا روحياتش را بهتر بشناسد . كارگر وقتي مشكلي داشت با سرپرست خود صحبت مي كرد تا مشكلات براي حل به بالاتر انعكاس پيدا كند . وقتي به اضافه كاري نياز بود مستقيم به كسي نمي گفتند اضافه كار بمانيد بلكه صبح در حين صحبت به يك نفر مي گفتند امروز كار زياد است و افراد ديگر به خود اجازه نمي دادند محيط را ترك كنند ، مي ماندند تا كار را به اتمام برسانند . صاحب كارخانه هيچوقت لفظ كارگرهايم ، يا كارخانه ام را به كار نمي برد . . آنجا از يك كارگر معمولي تا صاحب كارخانه همه لفظ كارخانه امان را به كار مي بردند . وقتي سودي وارد كارخانه مي شد اين سود نسبت به ميزان حقوق بين همه توزيع مي شد. در آنجا كارگران معتقدند اگر خوب كار كنند سود كارخانه بيشتر مي شود اگر سود بيشتر شود شركتشان گسترش مي يابد شركت كه گسترش يابد اعتبارشان در كشور بالا مي رود . لذا همه دست به دست هم تلاش می کنند . دنياي آنها دنياي همدلي وهمكاري است . آنها تعطيلاتي دارند به اسم گلدن و یک که تقریبا هر چهار ماه در کل ژاپن، چند روز کارخانجات تعطیل است . مسئولین کارخانه یک شب قبل از تعطیلی ، همه کارگران را جمع می کنند ومی روند بیرون، جشن کوچکی می گیرند و وقتی می خواهند حقوق کارگران را بدهند از آنها قدر دانی می کنند و این حسن نیت باعث می شود که حتی خارجی ها هم برای آنها خوب کارکنند .

با آنکه در شرکت های توليدی ژاپن ، قسمتی وجود دارد به نام کنسا (کنترل کيفی ) ،که اين قسمت نبض هر کارخانه است ، هر فردی سعی می کند کنترل کننده کار فرد قيلی باشد لذا همه سعی می کنند قطعه خوب و بی نقص ارائه دهند .کارگری که قطعه ای را توليد می کند به چشم يک خريدار به آن نگاه می کند .اگر کاری خراب شود کسی از صاحب کارش نمی ترسد بلکه چون می داند نفر بعدی که برای مرحله بعدی کار را تحويل می گيرد مجددا کنترل می کند و اگر کار ايراد داشته باشد آن را عودت می دهد، سعی می کند کار را به بهترین شکل انجام دهد . در واقع در خط توليد ، هر بخش نسبت به بخش ديگر مثل مشتری است .

برای حفظ روحیه کارکنان محل کار معمولا در اماکن آفتابگیر ومشرف به مناظر طبیعی احداث می شود و ناهار خوری را هم در قسمت فوقانی ودارای چشم انداز بنا می کنند .

در آنجا از کارکنان می پرسند به نظر شما امروز کار را چگونه انجام دهیم تا در کار پیشرفت داشته باشیم . مسئولین در آنجا ادعا نمی کنند که همه کارها را فقط خودشان بلدند تا کارگرها بتوانند به راحتی نظر بدهند . اگر کسی پیشنهادی برای تسهیل در کار و افزایش بهره وری ارائه دهد با او آنقدر خوب برخورد می شود که شخص مرتبا به دنبال ارئه نظر در جهت ارتقای کارش است و اگر کسی پیشنهادی بدهد که عملی باشد با دادن جایزه از او تقدیر می شود .

اگر کارگری در حين کار متوجه شود قطعه ای اندازه  يک دهم ميکرون ايراد دارد ، سريع به صاحب کار اطلاع می دهد . صاحب کار ، به مدير شرکت تامين کننده قطعه اطلاع می دهد . آن مدير حتی اگر با کارخانه  فاصله زيادی داشته باشد خودش را در همان روز به کارخانه می رساند تا عذر خواهی وجبران کند .

هییتی برای یک دوره آموزشی به کارخانه تویوتا ژاپن رفته بودند . آنها تعریف می کنند که : ما با مشاهده خطوط تولید ، نظم وانضباط حاکم ، روش کار، نحوه تولید ، و... چنان به شعف آمده بودیم که به فیلمبرداری مشغول شدیم . اما مدرس ما به ما گفت : فیلمبرداری و سپس دیدن آن به شما چیزی نخواهد آموخت و فقط جنبه نمایشی دارد . شما باید چیزی ورای آنچه می بینید،را ببینید!  آنچه که قابل رویت نیست، و آن روح حاکم بر محیط کار است !

ژاپنی ها گرايش دارند که خود را با کارشان هماهنگ کنند . هنگامی که از آنان پرسيده شود شما کی هستيد ؟ در پاسخ به ترتيب نام خود و نام شرکت يا سازمانی که در آن کار می کنند را خواهند گفت . حتی يک استاد دانشگاه که اقتصاددان است ،خواهد گفت : من استاد دانشگاه توکيو هستم . ژاپنی ها چون خود را عضو جامعه سازمانی می پندارند از کار اضافه برای شرکتشان سرباز نخواهند زد و هرگاه لازم باشد کارهای شخصی خود را فدا خواهند کرد . هنگامی که در آمد شرکت ناچيز باشد ، آنان به افزايش دستمزد اندک تن خواهند داد ، زيرا آنان خوب می دانند که اگر شرکتشان نتواند به دليل دستمزدهای بالا به رشد ثابتی دست يابد  ، در آمد آنان در دراز مدت کاهش خواهد يافت .

ادو ین لند ، مخترع دوربین عکاسی پولاروید، حدودا پانزده سال اول حیات شرکت پولاروید ، اداره آن را به عهده داشت . وقتی شرکت به طور فزاینده ای رشد کرد ، ادو ین لند ، اقدام به تشکیل تیم مدیریت ارشد شرکت نمود .

نکته جالب توجه اینجاست که وی به این نتیجه رسید که خودش فرد مناسبی برای عضویت در این تیم نیست ، بلکه حمایت ومشارکت در نوآوری عملی ، نقشی بود که برای خود در نظر گرفت . و در این شرکت آزمایشگاهی برای خود ساخت وخود را مدیر مشاور شرکت در تحقیقات پایه معرفی کرد .

ماجرا از يكي از بيلبوردهاي تبليغاتي شروع شد. بيلبوردي در يكي از محله‌هاي مرفه نشين تهران كه روي آن عكس يك كيف و كفش زنانه ديده مي‌شد و يك شماره تلفن قرار داشت، نصب بود.نه از آدرس خبري بود و نه از نشان ديگري كه شما را به صورت دقيق‌تري به محل  دسترسي به آن ببرند.شايد همين عوامل براي تحريك حس كنجكاوي آن‌ها كه به دنبال مارك‌هاي خاصي از پوشاك مي‌گردند كافي باشد بنابراين چاره‌اي نيست جز تماس تلفني...

صدايي جوان با لحني كاملاً مودبانه شما را به ديدن گالري  [ ... ]  دعوت مي‌كند. آدرس، يكي از خيابان‌هاي فرعي پاسداران و جنب يكي از رستوران‌هاي معروف شهر است. او تاكيد دارد كه اين بازديد حتماً با وقت قبلي صورت بگيرد و با اصرار مي‌خواهد كه راس ساعت مقرر براي ديدن گالري مراجعه كنيم تا با وقت مشتريان ديگر تداخلي پيش نيايد.آدرس سرراست است اما از پاساژ يا مغازه و يا حتي به تعبير آن‌ها گالري خبري نيست. جوانكي از داخل پاركينگ بيرون مي‌پرد با احترام ما را از ماشين خارج مي‌كند بعد سوئيچ ماشين را تحويل مي‌گيرد تا آن را در گوشهء امني از پاركينگ قرار دهد. او به در آهني يك ساختمان چهار يا پنج طبقه اشاره مي‌كند يعني بفرماييد آن‌جا...

آيفون تصويري است مي‌پرسند «وقت قبلي داريد؟» به مزاح جواب مي‌دهيم كه «بله، اما اگر آقاي دكتر بين مريض ما را ببينند بهتر است»كسي نمي‌خندد.«طبقهء چهارم تشريف بياوريد درب را هم پشت سرتان ببنديد.»

جلوي در طبقه چهارم جوان خوش‌سيماي كروات زده‌اي از ما استقبال مي‌كند.

چند نفر ديگر هم به همين سبك و سياق داخل ساختمان هستند تا سوال‌هايي كه هنوز در ذهن مشتريان به وجود نيامده را با دقت و وسواس غيرقابل وصفي جواب دهند. نيم طبقهء كوچكي كه با قفسه‌هاي شيشه‌اي،مملو از اجناس شيك پرشده است و زرق و برق آن چشم هر بيننده‌اي را مي‌زند.تا اين‌جاي داستان فقط كمي غيرمعمولي است. اين حساسيت‌ها براي آمد و رفت‌ها و گرفتن وقت قبلي آن هم براي تماشاي لباس و كيف و كفش را هم مي‌توان به پاي «كلاس» گذاشتن‌هاي معمول شركت‌هاي شمال شهر گذاشت كه از وقتي شنيده‌اند پزشك‌ها از چنين روشي نتيجه گرفته‌اند حالا بدشان نمي‌آيد داستان منشي‌هايي كه آقا يا خانم دكترشان تا شش ماه آينده وقت ندارد را در زمينهء پوشاك هم تجربه كنند اما با نزديك شدن به اجسام و يا احتمالاً پرسيدن از قيت چند قلم از اين اجناس علت اين سياست محافظه‌كارانه بيش‌تر خودش را نشان مي‌هد. اولين مورد سوال كفشي با مارك  گوچي است. آقاي راهنما سري به برچسب قيمت آن مي‌زند «320 يورو يعني يك چيزي حدود 350 يا 360 هزار تومان اما جنس‌اش فوق‌العاده است.»

به گمان اين‌كه اتفاقات عجيبي در بازار يورو به وجود آمده از خير آن مي‌گذريم و سراغ يك كفش مردانه مي‌رويم. باز هم همان آقا لبخند مي‌زند و به حسن انتخاب ما تبريك مي‌گويد:«قيمتش چيزي در حدود يك‌هزار و 500 يوروست.» تا بخواهيم ماشين‌حساب ذهني را براي تبديل رقم به كار بيندازيم خودش جمله‌اش را تكميل مي‌كند» يك ميليون و 700 هزار تومان.كار ايتالياست. آخرين مدل است و در سالن‌هاي مد هم به نمايش درآمد.»

آن‌ طرف‌تر دختر و پسر جواني مشغول چانه‌زني بر سر يك پالتو زنانه هستند.دختر اصرار دارد كه دوست ندارد پسر را به زحمت و خرج بيندازد اما پسر هم با سماجت از او مي‌خواهد كه تعارف را كنار بگذارد و اگر پالتو را پسنديده، بگويد. مكالمه‌ها جالب است.«عزيزم. حالا كه زمستون داره تموم مي‌شه باشد براي سال بعد»

«نه، اصلاً ،هنوز دو ماه مونده. امسال جاي خودش سال بعد هم جاي خودش»

«آخه...»

«آخه بي‌آخه. اين‌هم كه قيمتش مناسبه.»

«روش نوشته چه‌قدر؟»

«فكر كنم يك ميليون و هشتصد هزار تا...»

با تعجب و حيرت پالتويي كه قيمتش از نظر آن‌ها مناسب تشخيص داده شده و يك ميليون و هشتصد هزار تومان قيمت دارد را برانداز مي‌كنم اما غير از من يكي ديگر از راهنماهاي شيك‌پوش فروشگاه هم اين مكالمه را شنيده.او هم براي رفع سوءتفاهم خودش را وسط مي‌اندازد:«ببخشيد من جسارتاً يك توضيح بدهم قيمت اين كار 18 ميليون تومان است نه يك ميليون و هشتصد، البته قابل شما را ندارد..)!(»

پسر باز هم خودش را از تنگ و تا نمي‌انداز و اصرار دارد كه پولش براي او اهميتي ندارد اما اين‌بار زودتر در برابر تعارفات دخترك تسليم مي‌شود و پالتو 18 ميليون توماني به مكان اوليه‌اش روي يكي از قفسه‌ها برمي‌گردد. كنجكاوي ديوانه كننده در مورد اين پالتو كه حداقل در ظاهر از  سيستم خنك كننده يا گرم‌كننده برخوردار نيست نه ايربگ دارد و نه هوش مصنوعي كه با اين قيمت نجومي مسير را به صاحبش نشان دهد، باعث شد در مورد آن سوال كنم;«يكي از جديدترين كارهايي است كه در اروپا مد شده، تمامش پوست طبيعي است و با ضمانتنامه فروخته مي‌شود.

راهنما كه متوجه علاقه و كنجكاوي من شده و احتمالاً به اين دليل كه قدرت و توانايي كلام خود را براي جلب مشتري و دادن اطلاعات به آن به رخ مديران فروشگاه بكشد ناخودآگاه باب گفت‌وگو را بازمي‌كند و هر چه كه لازم است در مورد اين مركز فروش كه به گفتهء خود آن‌ها در تهران يا حتي ايران كم‌نظير يا حتي بي‌نظير است روي دايره مي‌ريزد.جواب او در مورد اين‌كه چرا اين فروشگاه در تبليغاتش به هيچ آدرسي اشاره نمي‌كند و يا حتي تابلويي مقابل درب آن نصب نشده تا مشتريان گذري را جلب كند جواب قانع كننده‌اي است: «ما در جامعه‌اي زندگي مي‌كنيم كه هنوز پذيرش و هضم برخي از ارقام و قيمت‌هاي اجناس ما در آن ممكن نيست. ما دنبال مشتري‌هاي خاص هستيم كه آن‌ها را هم داريم.» با تعجب مي‌پرسم كه آيا كسي هست كه 18 ميليون تومان بابت يك پالتو بپردازد: «بله اگر نبود كه ما اين‌ها را نمي‌آورديم. ما اين‌جا كت و شلوار با مارك ميليونري داريم كه زماني شاه ايران فقط از اين مارك لباس مي‌پوشيد اما حالا ما براي چند تا از مشتري‌هايمان از اين كت و شلوار و پالتوها سفارش مي‌دهيم تا برايمان بفرستند.»

آن‌ها حتي براي نحوهء عرضهء اجناس كه در سالني كوچك انجام مي‌شود هم دليل دارند: «اين‌جا شايد يك هزارم از اجناس ما در معرض ديد قرار دارند. نحوهء كار ما با مشتري‌ها به اين شكل است كه شما هر سبكي از كفش يا لباس را كه بخواهيد ما شما را به يكي از طبقات زيرين مي‌بريم و آن‌جا انواع مدل‌ها را به شما عرضه مي‌كنيم. مثلاً من همين امروز يك مشتري براي كفش داشتم و چون ما دو طبقه كلاً كفش داريم كار ما از ساعت چهار بعدازظهر شروع شد و بالاخره ساعت هشت شب ايشان يكي از كفش‌هاي ما را پسنديد و خريد.»

از قرار معلوم و برخلاف تصور ما اين تعداد مشتري‌ها كم هم نيستند، كساني كه براي يك دست كت و شلوار از 700 هزار تومان تا پنج ميليون تومان هزينه مي‌كنند.كفش يك و نيم ميليوني مي‌پوشند و سنجاق كروات را با دكمهء سر آستين كت ست مي‌كنند، چكمهء سه ميليوني سفارش مي‌دهند، آدرس و شمارهء تلفن خود را به اين فروشگاه داده‌اند تا در صورت رويت هرگونه مد جديد هرچه سريع‌تر و قبل از ديگر رقبا آن‌ها را در جريان بگذارند تا براي مهماني‌هاي آخر هفته بيش‌تر بتوانند فخرفروشي كنند.

 اين فروشگاه در شمال شهر تهران مدعي است كه پوشاكي به تن شما مي‌كند كه فقط مردان و زنان سرشناس دنيا مثل هنرپيشه‌ها يا ستاره‌هاي فوتبال مي‌پوشند. لباس‌هايي كه زماني شاه ايران به تن مي‌كرده است و حالا افراد زيادي در همين تهران در صف خريد آن هستند.

همه ما خودمان را چنين متقاعد ميكنيم كه با ازدواج زندگي بهتري خواهيم داشت،

وقتي بچه دار شويم بهتر خواهد شد، و با به دنيا آمدن بچه‌هاي بعدي زندگي بهتر...

ولي وقتي مي‌بينيم كودكانمان به توجه مداوم نيازمندند، خسته ميشويم.

بهتر است صبر كنيم تا بزرگتر شوند.

فرزندان ما كه به سن نوجواني ميرسند، باز كلافه ميشويم، چون دايم بايد با آنها سروكله بزنيم. مطمئناً وقتي بزرگتر شوند و به سنين بالاتر برسند، خوشبخت خواهيم شد.

با خود ميگوييم زندگي وقتي بهتر خواهد شد كه :

همسرمان رفتارش را عوض كند،

يك ماشين شيكتر داشته باشيم،

بچه هايمان ازدواج كنند،

به مرخصي برويم

و در نهايت بازنشسته شويم...

حقيقت اين است كه براي خوشبختي، هيچ زماني بهتر از همين الآن وجود ندارد.

اگر الآن نه، پس كي؟ زندگي همواره پر از چالش است.

بهتر اين است كه اين واقعيت را بپذيريم و تصميم بگيريم كه با وجود همه اين مسائل،

شاد و خوشبخت زندگي كنيم.

خيالمان ميرسد كه زندگي، همان زندگي دلخواه،

موقعي شروع ميشود كه موانعي كه سر راهمان هستند ، كنار بروند:

            مشكلي كه هم اكنون با آن دست و پنجه نرم ميكنيم،

            كاري كه بايد تمام كنيم،

            زماني كه بايد براي كاري صرف كنيم،

            بدهي‌هايي كه بايد پرداخت كنيم و ... 

بعد از آن زندگي ما، زيبا و لذت بخش خواهد بود!

بعد از آنكه همه اينها را تجربه كرديم،

تازه مي فهميم كه زندگي، همين چيزهايي است كه ما آنها را موانع مي‌شناسيم.

اين بصيرت به ما ياري ميدهد تا دريابيم كه جاده‌اي بسوي خوشبختي وجود ندارد.

خوشبختي، خودٍ همين جاده است.

پس بياييد از هر لحظه لذت ببريم.

براي آغاز يك زندگي شاد و سعادتمند لازم نيست كه در انتظار بنشينيم:

در انتظار فارغ التحصيلي، بازگشت به دانشگاه، كاهش وزن ، افزايش وزن،

شروع به كار، ازدواج، شروع تعطيلات، صبح جمعه،

در انتظار دريافت وام جديد، خريد يك ماشين نو، باز پرداخت قسطها،

بهار و تابستان و پاييز و زمستان،

اول برج، پخش فيلم مورد نظرمان از تلويزيون، مردن، تولد مجدد و...

خوشبختي يك سفر است، نه يك مقصد.

هيچ زماني بهتر از

همين لحظه

براي شاد بودن وجود ندارد.

زندگي كنيد و از حال لذت ببريد.

اكنون فكر كنيد و سعي كنيد به سؤالات زير پاسخ دهيد:

پنج نفر از ثروتمندترين مردم جهان را نام ببريد.

برنده‌هاي پنج جام جهاني آخر را نام ببريد.

آخرين ده نفري كه جايزه نوبل را بردند چه كساني هستند؟

آخرين ده بازيگر برتر اسكار را نام ببريد.

نميتوانيد پاسخ دهيد؟ نسبتاً مشكل است، اينطور نيست؟

نگران نباشيد، هيچ كس اين اسامي را به خاطر نمي آورد.

روزهاي تشويق به پايان ميرسد!

نشانهاي افتخار خاك مي گيرند!

برندگان به زودي فراموش ميشوند!

اكنون به اين سؤالها پاسخ دهيد:

نام سه معلم خود را كه در تربيت شما مؤثر بوده‌اند ، بگوييد.

سه نفر از دوستان خود را كه در مواقع نياز به شما كمك كردند، نام ببريد.

افرادي كه با مهربانيهايشان احساس گرم زندگي را به شما بخشيده‌اند، به ياد بياوريد.

پنج نفر را كه از هم صحبتي با آنها لذت ميبريد، نام ببريد.

حالا ساده تر شد، اينطور نيست؟

افرادي كه به زندگي شما معني بخشيده‌اند، ارتباطي با "ترين‌ها" ندارند،

ثروت بيشتري ندارند، بهترين جوايز را نبرده‌اند، ...  

آنها كساني هستند كه به فكر شما هستند، مراقب شما هستند،

همانهايي كه در همه شرايط، كنار شما ميمانند .

كمي بيانديشيد. زندگي خيلي كوتاه است.

و شما در كدام ليست قرار داريد؟ نميدانيد؟

اجازه دهيد كمكتان كنم.

شما در زمره مشهورترين نيستيد...،

اما از جمله كساني هستيد كه براي درميان گذاشتن اين پيام در خاطرمن بوديد.

مدتي پيش، در المپيك سياتل،

9 ورزشكار دو و ميداني كه هركدام گرفتار نوعي عقب ماندگي جسمي يا روحي بودند،

بر روي خط شروع مسابقه دو 100 متر ايستادند،

مسابقه با صداي شليك تفنگ، شروع شد.

هيچكس ، آنچنان دونده نبود، اما هر نفر ميخواست كه در مسابقه شركت كند و برنده شود.

آنها در رديفهاي سه تايي شروع به دويدن كردند،

پسري پايش لغزيد ، چند معلق زد و به زمين افتاد، و شروع به گريه‌ كرد.

هشت نفر ديگر صداي گريه او را شنيدند.

حركت خود را كند كرده و از پشت سر به او نگاه كردند...

ايستادند و به عقب برگشتند... همگي...

دختري كه دچار  سندرم دان (ناتواني ذهني) بود كنارش نشست،

او را بغل كرد و پرسيد "بهتر شدي ؟"

پس از آن هر 9 نفر دوشادوش يكديگر تا خط پايان گام برداشتند.

تمام جمعيت روي پا ايستاده و كف زدند. اين تشويقها مدت زيادي طول كشيد.

شاهدان اين ماجرا، هنوز هم در باره اين موضوع صحبت ميكنند. چرا؟

زيرا از اعماق درونمان ميدانيم كه

در زندگي چيزي مهمتر از برنده شدن خودمان وجود دارد.

مهمترين چيز در زندگي، كمك به سايرين براي برنده شدن است.

حتي اگر به قيمت آهسته تر رفتن و تغيير در نتيجه مسابقه اي باشد كه ما در آن

شركت داريم.

اگراين پيام را با عزيزانمان درميان بگذاريم،

شايد موفق شويم تا قلبمان را تغيير دهيم، شايد هم قلب شخص ديگري را، ...

”شعله يك شمع با افروختن شمع ديگري خاموش نميشود"

توضیح : متاسفانه برخی از افراد ... این وبلاگ را به نام خودشان به افراد دیگر معرفی می نمایند .
نشانی پست الکترونیکی اینجانب : Parsa.52@Gmail.com یا Fact.13@Gmail.com
-------
مطالب این وبلاگ از : 1- نوشته های خودم2 - سایتها و وبلاگهای مختلف و... می باشد .
-------
خدا می فرماید :
هنگامی که بنده ام به نماز می ایستد آنچنان به سخنانش گوش می دهم که گویی فقط همین یک بنده را دارم و او آنچنان از من غافل است که گویی چندین خدا دارد .
-------
رئيس سرخ پوستان خداي خودش را اينطور قسم ميدهد:که اي خداي بزرگ به من کمک کن که هر وقت خواستم در مورد راه رفتن ديگري قضاوت کنم قدري با کفشهاي او راه بروم.
------
نگو بار گران بوديمو رفتيم.
نگو نامهربون بوديمو رفتيم.
آخه اينها دليل محکمي نيست.
بگو با ديگران بوديم و رفتيم .
------
گفتم دوستت دارم نگاهي به من کرد و گفت:چند تا؟ دستام رو بالا آوردم و تمام انگشتهاي دستمو نشونش دادم اما اون به کف دستام نگاه مي کرد که خالي بود
------
هيچ كس لياقت اشكهاي تو را ندارد و كسي كه چنين ارزشي دارد باعث اشك ريختن تو نمي شود.
------
هميشه افرادي هستند كه تو را مي آزارند ، با اين حال همواره به ديگران اعتماد كن و فقط مواظب باش كه به كسي كه تو را آزرده ، دوباره اعتماد نكني.
------
اگر انسانها بدانند فرصت باهم بودنشان چقدر محدود است محبتشان نسبت به يکديگر نامحدود می شود.
------
اگه احساس کردي گناه يک نفر اونقد بزرگه که قابل بخشش نيست ...بدون که اون گناه نيست که بزرگه...بلکه اون قلب توهست که کوچيکه! واگه يه روز يه نفر رو به خاطرگناه کوچيکش بخشيدي بدون که اون گناه نيست که کوچيکه ...بلکه اون قلب تو هست که بزرگه !

---

نوشته های پیشین